De metaltrein raast voort in Lakei!

Op vrijdag 30 december was het podium van de grote zaal van Lakei het toneel voor het concept ‘The Legends Of Rock’, oftewel een tribute avond, met drie bands uit drie landen, een eerbetoon aan de grootmachten uit de rock en metal wereld. De tribute aan Metallica werd vertolkt door het uit België afkomstige Sanitarium, het Nederlandse Powerslave bracht een ode aan Iron Maiden en de Engelsen van AC/DC UK vanzelfsprekend aan ’s werelds bekendste en grootste ‘three-cord’ rockband AC/DC. Normaliter zou dit ook de volgorde zijn van de line-up, maar de initiator wilde eens proberen om de eerste en laatste band om te gooien, waardoor dus het muzikale metal geweld van Metallica als afsluiter op het podium stond. Qua contrast was dit voor het publiek ook beter te verteren. Zeg maar dat de ‘Rock ‘n’ Roll Train’ langzaam op stoom werd gebracht door de mannen van AC/DC UK, de heren van Powerslave er af en toe wat kolen bij moesten gooien waardoor onze zuiderburen uiteindelijk op volle snelheid met de trein door de Lakei denderden om het eindstation te naderen.

Als eerste dus de vriendelijke Engelsen van AC/DC UK om de aanwezigen metal reizigers te vermaken met een dik uur (blues)rock van de bovenste plank. De band trapte af met een, naar mijn mening, te snelle song. Hun eigen Angus, schaal 1:1 met de enige echte, kon het tempo met de bekende ‘move’ niet bijhouden, waardoor het enigszins amateuristisch leek, jammer. Ook de bekende twee aan twee pasjes miste ik. Maar goed, muzikaal was er niets af te dingen op deze 5 mannen, die songs als 'Back in Black', 'Highway To Hell', 'Dog Eat Dog', 'Thunderstruck' en natuurlijk 'Whole Lotta Rosie' vol overtuiging speelden. Het publiek genoot zichtbaar van de muziek, de sfeer zat er goed in. Alle bekende elementen kwamen terug in de show, zoals het stripper tijdens The Jack, de bekende solo’s aan weerskanten van het podium bij Let There Be Rock en liep Angus ook een rondje tussen het publiek. Met de vast afsluiter 'For Those About To Rock' kwam er een einde aan de eerst tocht in de ‘R ‘n’ R Train’.

Na een kleine pauze was het de beurt aan de Limburgers van Powerslave om de trein op stoom te houden. De band trapte af met 'Moonchild'. Als doorgewinterde Iron Maiden fan valt me op dat hun ‘Steve Harris’ met een plectrum speelt, waardoor ik toch het gekletter van de snaren mis en dat hun drummer met een dubbelpedaal speelt. Kleinigheidje. Maar dat neemt niet weg dat de uitvoeringen van de geijkte Maidensongs ook hier gewoon goed zijn. 'The Trooper', 'Revelations', 'Fear Of The Dark' (met een geketende Eddie rennend over het podium), 'The Wickerman','Wasted Years' en uiteraard set afsluiter 'Iron Maiden' waarbij Eddie zich ook weer laat zien. Met bekende toegiften 'Number Of The Beast' en 'Run To The Hills' komt de trein tot stilstand op de tweede halte en is het wachten op het muzikale geweld van Metallica.

Inmiddels zijn er een aantal reizigers afgehaakt, maar het merendeel is blijven zitten op deze laatste tocht door het zware metalland. Deze laatste trip wordt vanzelfsprekend begonnen met het alom bekende intro van Ennio Morricone, waarna de band aftrapt met 'Enter Sandman'. Ook hier heeft band er zienderogen zin in, getuige prima uitvoeringen van o.a. 'Creeping Death', 'Sad But True' en 'Sanitarium'. De nadruk van deze tribute band ligt duidelijk tot aan de periode van The Black Album, wat naar mijn mening nog steeds de beste periode is van Metallica, dus mij hoor je niet klagen. Met de geijkte toegiften 'One','Battery' en 'Motorbreath' komt er ook aan deze muzikale metalrit een einde waarna alle spreekwoordelijke reizigers met een goed gevoel en de meeste met een stuk in hun kraag huiswaarts keren.